دانستنیهایی در مورد خورشید و سیارات منظومه شمسی – مدیاسافت

در این تصویر میتوان مدار سیارات منظومهی شمسی، اجرامی دوردست مثل سدنا و مداری که برای سیارهی احتمالی کشف شده پیشنهاد شده است را دید. این را به خوبی میتوان در تصویر زیر دید. 53. در جمله زیر یک غلط علمی وجود دارد آن را اصلاح کنید. تصاویر رایانهای نشان میدهدابرهای آمونیاکی به بزرگی ۲ تا ۴ کیلومتردر زیر جو اورانوس و در ارتفاعات پایین قرار دارند و این ابرها در استوا در طی ۱۵ ساعت یک بار دور سیاره میزنند ولی در نزدیکی قطب این مقدار به ۱۵ ساعت میرسد. این اتفاق تاریخی باعث شد که دانشمندان به محض دیدن ناهنجاری یا حرکت عجیب دیگر اجرام منظومهی شمسی به سوی این ایده که ممکن است یک جرم بزرگ ناپیدا مسئول ایجاد این ناهنجاریها باشد، بروند.

در دههی ۱۹۹۰ هم ستارهشناسان پیشنهاد کردند که ممکن است سیارهای به اندازهی مشتری در دوردستهای منظومهی شمسی وجود دارد و بعضی دنبالهدارها با مدار عجیب را به داخل منظومهی شمسی میفرستد. در عوض براون و باتیگین پیشنهاد میکنند سیارهی ایکس خیلی نزدیکتر به خورشید و در جایی به اندازهی فاصلهی مشتری، زحل، اورانوس یا نپتون تشکیل شد. مثلا در دههی ۱۹۸۰ پژوهشگران پیشنهاد کردند که ممکن است یک ستارهی کوتولهی قهوهای با منحرف کردن دنبالهدارها از مدار خود و فرستادن آنها به داخل منظومهی شمسی، مسئول انقراضهای دورهای روی زمین بوده است. این تنها در صورتی ممکن است که این سیاره فقط ۳ تا ۱۰ میلیون سال پس از تولد منظومهی شمسی به بیرون پرت شده باشد.

مدلهای کامپیوتری به آنها نشان داد که اندازهی احتمالی این سیاره باید بین ۵ تا ۱۵ برابر زمین باشد. طبق آنچه در سال ۲۰۱۳ از دادههای این رصدخانه بدست آمد و تحقیق «کوین لومان» (Kevin Luhman) از دانشگاه پنسیلوانیا، باید سیارهای خیلی بزرگ به اندازهی زحل یا حتی بزرگتر در فاصلهی ۱۰ هزار واحد نجومی وجود داشته باشد. حضیض سدنا یا همان نزدیکترین فاصلهی آن به خورشید، ۷۶ واحد نجومی است. در سال ۱۹۰۶ فردی ثروتمند به نام «پرسیوال لوول» (Percival Lowell) از رصدخانهی شخصی خود در آریزونا شروع به جستجو به دنبال این سیارهی احتمالی کرد.

زهره یکی از سیارههایی است که میتوان آن را به آسانی در آسمان پیدا کرد. از آنجا که زهره در داخل مدار زمین به دور خورشید میچرخد، به نظر می رسد که این سیاره فازها و شکلهای متفاوتی مانند ماه در آسمان زمین دارد. مثلا در سال ۱۸۴۶، ریاضیدانی فرانسوی از روی ناهنجاریهایی که در مدار سیارهی اورانوس وجود داشت، وجود سیارهای دیگر فراسوی آن را پیشبینی کرد. سیارهی نپتون از روی ناهنجاریهایی که در مدار سیارهی اورانوس میگذاشت ابتدا پیشبینی و سپس به طور مستقیم کشف شد.

اتمسفر: اتمسفر مریخ 61 مرتبه نازکتر از اتمسفر زمین است و تقریبا به طور کامل شامل کربن دیاکسید کربن میشود؛ در حالی که دیاکسید کربن تنها 0/04 درصد از اتمسفر زمین را تشکیل میدهد. سپس مدار این سیارهی احتمالی محاسبه شد و ستارهشناسان رصدخانهی برلین توانستند به طور مستقیم آن را رصد کنند. با این حال همچنان قسمتی از ناهنجاریهای مدار اورانوس برای ستارهشناسان نامفهوم بود. حتی اگر باتیگین و براون بتوانند دیگر ستارهشناسان را قانع کنند که سیارهی ایکس وجود دارد، همچنان یک مشکل دیگر باقی میماند.

براون که اریس و سدنا را کشف کرده، میگوید سومی، یعنی سیارهی ایکس از همه هیجانانگیزتر است. اریس یک جرم یخی دوردستهای منظومهی شمسی و تقریبا هم اندازهی پلوتو است. جرمی که از اریس و پلوتو کوچکتر است. با این حال اذعان میکند که شانس کوچکی برای یافتن این سیارهی کوچکتر در طول موجهایی که دماهای کمتر را ثبت میکنند وجود دارد. ولی لومان میگوید که اگر سیارهی ایکس به اندازهی نپتون یا کوچکتر باشد، تلسکوپ وایز نباید بتواند آن را ببیند. رصدخانهی وایز این کار را برای ۲۰ درصد آسمان انجام داده و لومان اکنون در حال آنالیز آن دادهها است.

آنها این کشف را با آرایهی تلسکوپّهای رادیویی «آلما» (ALMA) انجام دادند. البته لزومی ندارد آن جرم خیلی بزرگ یک سیاره باشد، یک ستارهی گذرنده از نزدیک منظومهی شمسی هم میتوانسته این کار را انجام داده باشد. در بعضی شبها که با چشم غیر مسلح به آسمان نگاه می کنید این سیاره را به صورت یک ستاره قرمز رنگ مشاهده خواهید کرد. در این تصاویر تغییرات دو منظره متفاوت از یک نیمکره طی دو سال، قابل مشاهده هستند. دما در اعماق و در جاییکه فشار اتمسفر به حدود 10 برابر فشار جوی زمین می رسد، 21 درجه سانتیگراد یعنی دمای معمولی یک اتاق بر روی زمین است.

زمانی سیاره زهره ماننده زمین به اندازه اقیانوس آب داشت، اما در حال حاضر یک زمین بایر خشک با جوی متراکم و مملو از اسید و سطحی داغ است که سرب را ذوب کند. براون میگوید وقتی سدنا و پنج جرم دیگری که در مدارهای مشابه بودند را بیشتر بررسی کردیم، متوجه شدیم که آنها احتمالا تحت تاثیر گرانش یک ستاره آنجا قرار نگرفتهاند و حتما باید سیارهای بزرگ آن دور و اطراف وجود داشته باشد. معنی این اتفاق مشخص بود، جرمی خیلی بزرگ آنسوی مدار نپتون باید سدنا را در این مدار عجیب قرار داده باشد.

مدار بسیار عجیب و بیضوی مانند سیاره عطارد آن را تا 47 میلیون کیلومتر (29 میلیون مایل) به خورشید نزدیک و تا 70 میلیون کیلومتر (43 میلیون مایل) از خورشید دور میکند. شپرد و تروهیو در مقالهای به تجمع عجیب این اجرام نزدیک دایرهالبروج اشاره کردند و گفتند که شاید یک سیارهی بزرگ دوردست این اجرام را به نزدیک دایرهالبروج میآورد. جرمی بسیار دوردست که هیچوقت خیلی به خورشید نزدیک نمیشود.

بنابراین آنها حدس زدند که ممکن است به جز نپتون، سیارهی دیگری هم وجود دارد که بر مدار اورانوس تاثیر میگذرد. به جز سیاراتی که اکنون میبینیم، ممکن است سیارهی بزرگ دیگری هم در این مکان متولد شده و بر اثر تنشهای گرانشی به بیرون منظومهی شمسی پرت شده است. ولی باتیگین میگوید که ممکن است گازهای باقی مانده در قرص پیش سیارهای توانسته به میزان کافی از سرعت سیاره بکاهد و در نتیجه باعث شود سیاره در منظومهی شمسی باقی بماند. مدار سدنا چنان بیضوی بود که باعث شد در آن زمان دورترین جرم منظومهی شمسی لقب بگیرد. تفاوت بزرگ سیاره زهره را زمین در هوا کره آن است که ۹۶.۵ درصدش را کربن دیاکسید و ۳.۵ درصد آن را نیتروژن تشکیل داده است، همچنین در ابرهای فوقانی آن قطرات ریز سولفوریک اسید وجود دارد و کربن دیاکسید در جو آن سیاره باعث افزایش دمای بسیار آن شده است.

آشفته سرودن شعر را از 18 سالگی آغاز كرد كه از آثار منتشر شده این شاعر توانا میتوان به دیوان آشفته، دوگاه، ترجمان گل شمع، برگ سبز و خوشه اشاره كرد، همچنین مجموعه “هشل هفط” به عنوان مجموعه طنز و فكاهی این بزرگوار، یك هفته قبل از درگذشت ایشان رونمایی شده بود. اگر به این سیاه رنگ ها در فضا نگاه کنیم، در درون خود بسیار مواد کربنی دارند. نپتون ۳۰ واحد نجومی با خورشید فاصله دارد و پیمودن مدارش ۱۶۵ سال به طول میانجامد، اما برونسیارههایی هستند که چند صد واحد نجومی با ستاره خود فاصله دارند و پیمودن کامل مدارشان بیش از ۱۰۰۰ سال طول میکشد، مانند ۱آرایکساس جی۱۶۰۹۲۹٫۱−۲۱۰۵۲۴.

این اجرام به طرز عجیبی حضیض نزدیک به هم دارند. از آنجایی که آب یخزده معمولا به دلیل شرایط دما و فشار در نزدیکی استوا در این ناحیه از مریخ تبخیر میشود، دانشمندان میگویند ترکیب مناسب دما، فشار و میزان آب باید وجود داشته باشد تا از هدر رفتن آب از این ناحیه جلوگیری شود. آنها متوجه شدند که احتمالا جهت مدار گردش این سیاره به دور خورشید باید با جهت گردش ۶ جرم دیگر متضاد باشد. دو ماه پیش هم مشخص شد که سیارهی ایکس باید مدار اجرامی که از قسمت بالا و پایین، تقریبا عمود به دایرهالبروج وارد قسمت داخلی منظومهی شمسی میشوند را شکل دهد.

نه تنها حضیض آنها نزدیک به صفحهی دایرهالبروج رخ میدهد، بلکه حضیض این اجرام خیلی به هم نزدیک است. صفحهی منظومهی شمسی یا همان دایرهالبروج همان صفحهای است که زمین و بیشتر سیارات موازی با آن به دور خورشید میگردند. البته تعداد اقمار مشتری بسیار بیشتر است و تا کنون ۷۹ قمر به دور این سیاره کشف شده است. این جرم که اندازه ای بزرگتر از پلوتون داشت به عنوان دهمین سیاره منظومه شمسی معرفی شد. پلوتو دو شرط اول را داشت اما شرط سوم را نتوانست احراز کند زیرا پلوتو در کمربند اجرام کوییپر قرار دارد٬ پس این سیاره از لیست سیارات منظومه شمسی حذف شد.

دیدگاهتان را بنویسید